狭い雪道の片側からはごうごうと瀬の音が響いていた。
Vanaf één kant van het smalle sneeuwpad klonk het gebulder van een stroomversnelling.
Vandaag duiken we in de boeiende wereld van de Japanse taal met het kanji-teken 側 (kawa, zijde).
Laten we 側 eerst eens analyseren. Het betekent "zijde", "kant", "leunen" of "spijt". Maar hier is het grappige: deze kanji is als die vriend die maar niet kan kiezen wat hij wil bestellen in een restaurant. Het teken heeft meerdere betekenissen! Zoals "ik sta aan jouw kant" of "leun op mij". Maar ook "spijt". Dat liep snel uit de hand, nietwaar? Van steun en toeverlaat naar salty in slechts één kanji, afhankelijk van aan wiens kant je staat.
Het teken 則 is in feite een maaltijdmes 刀 dat lekker naast een driepotige ketel 鼎 ligt te chillen. Maar plotwending! 則 besloot een carrièreswitch te maken: van keukengerei naar grammatica om te veranderen in een chique voegwoord en iemand die altijd zeurt over "wetten" en "regels" (zoals die standvastige en onbuigzame vriend die altijd aan jouw "kant" staat om je grammatica te corrigeren).
Om de oorspronkelijke culinaire betekenis van "zijde" levend te houden, deed 側 zijn intrede. Denk aan iemand (人) die probeert te balanceren met iets zwaars in de hand. Ken je die onhandige dans die je doet als je met boodschappen loopt en probeert de eieren niet te laten vallen? Dat is 側, iemand 人 die altijd leunt naar één kant 則.
Nou, dat was het dan, dames en heren. De kanji 側, een symbool van zijkanten, leunen en af en toe spijt. Het is een klein stukje taalkunst dat ons vertelt dat ook in taal het leven draait om evenwicht. En af en toe om boodschappen en eieren.
