「知」についてはまだ議論はあるが、「美」については多くの哲学者の見解が一致している。
Over kennis raken we niet uitgepraat, maar over schoonheid zijn vele filosofen het redelijk eens.
De eerste kanji, 哲, staat voor filosofie of iets wat duidelijk is. De etymologische oorsprong is zowel semantisch als fonetisch interessant. Het combineert de component 口 (mond) met 折 (resoluut doorhakken), wat suggereert dat wat uit de mond komt duidelijk en beslist moet zijn. Het vertegenwoordigt het resolute karakter van filosofische uitspraken en beslissingen.
De tweede kanji, 学, symboliseert studie, leren of wetenschap. Het heeft een rijke etymologische achtergrond, met symbolen die een huis met een dak (宀) voorstellen en twee handen (手) die een kind (子) beschermen. Dit is een plek waar instructies worden gegeven, oftewel een school: een prachtige weergave van het leerproces en de veilige omgeving waarin dit plaatsvindt.
Onze derde en laatste kanji, 者, stond oorspronkelijk voor sprokkelhout op een fornuis, maar de betekenis is in de loop der tijd geëvolueerd via het aanwijzend voornaamwoord "dit" of "deze" naar "persoon'.
Bij elkaar staan de tekens dus voor een persoon die zich bezighoudt met de studie van filosofie: een filosoof.
Het spectrum van het Japanse denken is divers en reikt van oude shinto-overtuigingen tot de invloeden van boeddhisme, confucianisme en westerse filosofieën. Gedurende de Meiji-periode, toen Japan zich openstelde voor westerse invloeden, kreeg men opnieuw waardering voor traditionele Japanse filosofieën. Geleerden zoals Fukuzawa Yukichi doken diep in de westerse denkbeelden, wat leidde tot een herbeoordeling van de traditionele Japanse gedachten.
In het Heian-tijdperk werd het boeddhisme met zijn ideeën over Zuiver Land en reïncarnatie de dominante stroming. Nichiren, een bekende monnik, baseerde zijn leringen op de Lotussoetra en bepleitte een levenswijze gebaseerd op deze leringen.
Met de komst van de moderne tijd, vooral tijdens de Edo-periode, nam het confucianisme een centrale plaats in, met Zhu Xi's leer als spil van het denken.
De Meiji-restauratie bracht een nieuwe golf van modernistisch denken met zich mee. Pioniers zoals Yokoi Shonan en Fukuzawa Yukichi werden boegbeelden van deze ideeën. Er ontstond ook wrijving tussen hervormingsgezinde denkers en de regering, wat het intellectuele landschap verder verrijkte.
De Taisho-periode was getuige van de verspreiding van democratische en feministische bewegingen. Sociale hervormers, beïnvloed door het christendom en het socialisme, begonnen diepgravende discussies over materialisme en intellectualisme. Helaas werden deze bewegingen vaak onderdrukt door de regering en het opkomende nationalisme.
Na de oorlog werd de Japanse intellectuele wereld diverser dan ooit. De opkomst van de nieuwe linkse beweging, individualisme, feminisme en postmoderne ideeën zorgde voor turbulente tijden, gekenmerkt door studentenprotesten en nieuwe manieren van denken.
